Ποιητική Αλήθεια

"Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια"

« Ένας απλός φωτογράφος » (Ιωάννης Δρόσσος)

« Ένας απλός φωτογράφος »

του Ιωάννη Δρόσσου

Ζω σε μια χώρα όπου η φτώχεια αυξάνεται κατακόρυφα και ραγδαία. Η εύρεση
εργασίας είναι εξαιρετικά δύσκολη και το να μετατρέψεις το μεγαλύτερό σου όνειρο
σε πραγματικότητα είναι σχεδόν αδύνατο. Στην περιοχή όπου ζω τα τελευταία είκοσι
περίπου χρόνια υπάρχουν δυο πλευρές, τις οποίες χωρίζει μια μεγάλη λεωφόρος. Από
την μία πλευρά του δρόμου στέκονται γεμάτες περηφάνεια, νεόκτιστες
πολυκατοικίες, που αποτελούνται από μεγάλα διαμερίσματα με υπέροχη θέα στην
παραλία και στο απέραντο γαλάζιο της. Στις πυλωτές τους βλέπει κανείς
σταθμευμένα αυτοκίνητα πολυτελείας. Στην απέναντι μεριά απεικονίζεται η σκληρή
και οδυνηρή πραγματικότητα της κοινωνίας. Φυσικά εγώ ανήκω σε αυτήν την
πλευρά. Η οικογένειά μου φτωχή, με τους γονείς μου να δίνουν τον δικό τους
καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Για περίπου ένα χρόνο που είμαι άνεργος, η
παρατηρητικότητα έχει καταντήσει για μένα ένα είδος ανάγκης. Ανέπτυξα με γοργούς
ρυθμούς τις φωτογραφικές μου ικανότητες καθώς από μικρή ηλικία η φωτογραφία
ήταν μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες κι όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο
περισσότερο ένιωθα πως ήταν το μοναδικό μου όπλο και ο καλύτερός μου φίλος.
Καθημερινά κυκλοφορώ χωρίς χρήματα με μοναδική μου συντροφιά την
φωτογραφική μου μηχανή που επαληθεύει τα μάτια μου, και το μόνο που έχω την
δυνατότητα να κάνω είναι να κάθομαι σε διάφορα σημεία της περιοχής, να παρατηρώ
τον κόσμο, να συλλογίζομαι και να φωτογραφίζω. Έτσι, μέσα από τον φακό βλέπω
άστεγους που γεμίζουν τα πάρκα και τα παγκάκια τους, χτίζοντας τα δικά τους
σπιτικά χαρτόκουτα για να άντεχουν στο κρύο, οικονομικά κατεστραμένους από τις
τράπεζες και τα δάνεια, απελπισμένους συνταξιούχους που μόχθησαν μια ζωή και
αδικούνται από τον κρατικό μηχανισμό, χρήστες ναρκωτικών ουσιών που έπεσαν
θύματα της κοινωνίας και μετατράπηκαν σε άβουλα όντα, απόκληρους, ανθρώπους
απλους της διπλανής πόρτας που τρέχουν δεξιά και αριστερά με το άγχος
ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους,και νέους που φοβούνται το σήμερα και δεν
τολμούν να σκεφτούν το αύριο. Όλοι αυτοί ανήκουν στην δική μου πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που μπορεί από μάτι σε μάτι να διαφέρει και να αμφισβητείται,
μα που καταγράφεται ακέραια απ’ τον φακό μου.

Το κείμενο του φίλου μας μπορείτε να το κατεβάσετε ελέυθερα από εδώ

Η προσωπική ιστοσελίδα του Ιωάννη είναι αυτή,όπου μπορείτε να βρείτε ποιήματα  και σκέψεις.

Advertisements

Single Post Navigation

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: