Ποιητική Αλήθεια

"Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια"

Ἀρχεῖο γιὰ τὸν μῆνα “Ἰανουαρίου, 2012”

23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας (04-10/08/2013)

Το 23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας θα διεξαχθεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα από 4 έως 10 Αυγούστου 2013 υπό την εποπτεία της Ελληνικής Οργανωτικής Επιτροπής που συγκροτείται από την Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία.

Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.wcp2013.gr/

Ομιλία της Μ. Σπυροπούλου-Θεοδωρίδου: “Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας πολιτικά επίκαιρος συγγραφέας” (27/01/2012)

Η ομιλία της Μ. Σπυροπούλου-Θεοδωρίδου, με θέμα “Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας πολιτικά επίκαιρος συγγραφέας”, θα πραγματοποιηθεί στα πλαίσια τριήμερου αφιερώματος στον Παπαδιαμάντη, την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου (ώρα 20.00) στο χώρο τέχνης “Ιδιόμελο” (Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Β. Κων/νου, Μαρούσι. Τηλ. 210 6817042).

 

Πηγή

Επιστημονικό Συμπόσιο: “Αστυνομική Λογοτεχνία” (30&31/03/2012)

Η Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας (Ιδρυτής: Σχολή Μωραΐτη) διοργανώνει επιστημονικό συμπόσιο με τίτλο “Αστυνομική λογοτεχνία”. Το συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 30 Μαρτίου και το Σάββατο 31 Μαρτίου στο αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Βασ. Κωνσταντίνου 48, Αθήνα).

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.moraitis-school.com/school/

Εκδήλωση για τον Οδυσσέα Ελύτη (27/01/2012)

Το 3ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης “ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ” συμμετέχοντας στο πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ “Ο Ελύτης στην εκπαίδευση” διοργανώνει εκδήλωση στην οποία θα μιλήσει για τον Οδυσσέα Ελύτη και θα απαντήσει στις ερωτήσεις των μαθητών και των παρευρισκομένων η κυρία Ανθούλα Δανιήλ, διδάκτωρ φιλολογίας με ειδικότητα στον Ελύτη. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου (ώρα 10.00).

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=9769&cnode=353

 

Αφιέρωμα στον Παύλο Μεθενίτη (28/01/2012)

Εκδήλωση αφιερωμένη στον συγγραφέα Παύλο Μεθενίτη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Ιανουαρίου (ώρα 19.00) στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας.

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=9758&cnode=353

Κριτικοί λογοτεχνίας στο Διαδίκτυο

“…Το Αρχείο Κριτικών Λογοτεχνίας βρίσκεται στον κόμβο του ΕΚΕΒΙ (www.ekebi.gr). Παραθέτει μια σειρά από κατατοπιστικά στοιχεία (χρονολόγιο, αποσπάσματα βιβλιοκρισιών, δείγμα λογοτεχνικής γραφής, καταλόγους εργοβιογραφίας) για κριτικούς που προσέφεραν με την πένα τους στην επισκόπηση της λογοτεχνίας του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Τα κείμενα προέρχονται μέσα από περιοδικά, επιθεωρήσεις, στήλες εφημερίδων, αφιερωματικούς τόμους…”

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=9721&cnode=351

Μπέρλοτ Μπρεχτ – Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ

 

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;
Kαι τη χιλιοκαταστρεμμένη Bαβυλώνα – ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές;
Σε τι χαμόσπιτα της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;
Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν, πού πήγανε οι χτίστες;
H μεγάλη Pώμη  είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε;
Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες;
Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;
Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα, τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.
Mοναχός του;
O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.
Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;
O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του βυθίστηκε.
Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;
O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.
Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Kάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;
Kάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.
Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;
Πόσες και πόσες ιστορίες.
Πόσες και πόσες απορίες.

 

 

Μπέρλοτ Μπρεχτ

Κ.Γ. Καρυωτάκης – Χαμόγελο

ΧΑΜΟΓΕΛΟ 

Χωρίς να το μάθει ποτέ,εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ’ το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

 

Κ.Γ. Καρυωτάκης

Friedrich Nietzsche – Τελευταία Θέληση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΛΗΣΗ

Να πεθάνουμε έτσι,
όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει –
το φίλο, που βλέμματα και λάμψεις
θεϊκές έριχνε πάνω στη σκοτεινή νεότητά μου:
–ζωηρός και βαθύς,
ένας χορευτής μέσα στη μάχη–,

ο πιο χαρούμενος απ’ όλους τους πολεμιστές,
ο σοβαρότερος απ’ όλους τους νικητές,
πάνω στη μοίρα του στήνοντας μια μοίρα,
σκληρός, στοχαστικός, προβλεπτικός: –
τρέμοντας που νικούσε,
αλλαλάζοντας που, πεθαίνοντας, νικούσε: –

προστάζοντας την ώρα που πεθαίνει,
και πρόσταξε να τον αφανίσουν …

Να πεθαίνουμε έτσι,
όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει:
νικώντας, αφανίζοντας …
Friedrich Nietzsche

J.R.R. Tolkien – Το Ταξίδι του Εαρέντελ, του Άστρου του Δειλινού

Αυτό είναι το πρώτο ποίημα που γράφτηκε από τον Τόλκιν σχετικά με τον φανταστικό χαρακτήρα Eärendil(Εαρέντελ), τον ξακουστό ταξιδιώτη που στη μυθολογία της Μέσης Γης κουβαλούσε το άστρο του δειλινού στο μέτωπό του.

Ενδιαφέρουσα είναι η προέλευση του ονόματος από την Αγγκλο – Σαξονική λέξη Éarendel, ένα όνομα που συνδέεται με το φωτεινότερο αστέρι Ρίγκελ(Rigel) στον αστερισμό του Ωρίωνα(Orion).Μεταγενέστερα, σημαντικό αστέρι της ναυτιλίας, αποτελώντας έτσι μια καλή έμπνευση για το όνομα του μεγαλύτερου θαλασσοπόρου ήρωα του Τόλκιν.Αλλά ακόμα και πέρα από αυτές τις συσχετίσεις, το ποίημα είναι πάρα πολύ όμορφο, ένα καταπληκτικό δείγμα μυθοποιίας.  

 

J.R.R. Tolkien

Ο Εαρέντελ ξεπρόβαλε εκεί που ρέει η σκιά
στο σιωπηλό το χείλος του Ωκεανού.
Σαν αχτίδα φωτός μεσ’ από το στόμα της νυκτός,
εκει που οι ακτές είναι καθαρές και αμυδρές
άραξε τη βάρκα του σαν ασημένια σπίθα.
Απ’ την τελευταία και μονάχη άμμο,
έπειτα στην ηλιόλουστη αναπνοή του φλογερού θανάτου της ημέρας
εξέπλευσε απ’ το Βέστερλαντ.

Βελόνιασε τον προορισμό του στο επαύριο.
απ’ τη λάμψη του Ηλίου,
και περιπλανήθηκε μακριά πολύ στο παρελθόν τ’ αστέρι
στην αστραφτερή του τη γαλέτα.
Στη συνάθροιση της παλίρροιας στου σκοταδιού τη βόλτα
ο στολίσκος τ’ ουρανού,
διακοσμεί τη νύχτα με τα φωτεινά πανιά του
καθώς το ρεύμα των αστεριών περνά.

Αγνοηθής περνά γρήγορα τα πλοία,
και με το δύστροπό του πνεύμα στροβιλήστηκε
σε μια ‘τέλειωτη αναζήτηση στη σκοτεινή τη Δύση
στο περιθώριο του κόσμου.
Και βιαστικά περνώντας στη στολισμένη τη φθορά
και το σούρουπο οπόθεν ήρθε
με την φλεγόμενη καρδιά και την λαμπρή την πεθυμιά
Και το πρόσωπο ασημένια φλόγα.

Το Πλοίο της Σελήνης γρήγορα απ’ την Ανατολή θα ‘ρθει.
Απ’ τον Όρμο του Ηλίου,
που οι λευκές του πύλες φωτοβολούν στην ερχόμενη δέσμη
του δυνατού αργύρου.
Με διογκωμένα σύννεφα για σάβανα του σκάφους
άγκυρα αράζει κάτω από το σκοτάδι,
και με λαμπυρίζοντα κουπιά αφήνει τις ανείπωτες ακτές
μες στη ξύλινη – ασημένια βάρκα του.

Κι έπειτα ο Εαρέντελ έτρεξε απ’ αυτόν το φόβο του Βαρκάρη
Πέρα απ’ της μαύρης γης το χλώμιασμα ,
και πίσω κάτω απ’ το χείλος του σιωπηλού Ωκεανού.
και πίσω απ’ το πανί του κόσμου.
Και άκουσε τη χαρά του λαού της γης
και τα δάκρυά τους καθώς έπεφταν,
καθώς ο κόσμος έπεφτε πίσω σε ένα νεφελώδες ναυάγιο
στο ταξίδι του όλα αυτά τα χρόνια.

Κατόπιν φωτισμένος πέρασε στο άναστρο απέραντο
σαν λαμπτήρας στη θάλασσα
και πέρα απ’ τη γνώση των θνητών ανθρώπων.
Ορίζει τη μοναχική του περιπλάνηση,
κυνηγώντας τον Ήλιο στη γαλέρα του
κατευθείαν στον αδιάβατο ουράνιο θόλο,
μέχρις ότου το φως του πάλιωσε στις κρύες τις αβύσσους.
Και η διακαής φλόγα του ξοδεύτηκε.


Μετάφραση: Κ. Αντνωνίου

 

 

Το πρωτότυπο:

Eärendel arose where the shadow flows
At Ocean’s silent brim;
Through the mouth of night as a ray of light
Where the shores are sheer and dim
He launched his bark like a silver spark
From the last and lonely sand;
Then on sunlit breath of the day’s fiery death
He sailed from Westerland.

He threaded his path o’er the aftermath
Of the splendour of the Sun,
And wandered far past many a star
In his gleaming galleon.
On the gathering tide of darkness ride
The argosies of the sky,
And spangle the night with their sails of light
As the streaming star goes by.

Unheeding he dips past these twinkling ships,
By his wayward spirit whirled
On an endless quest through the darkling West
O’er the margin of the world;
And he fares in haste o’er the jewelled waste
And the dusk from whence he came
With his heart afire with bright desire
And his face in silver flame.

The Ship of the Moon from the East comes soon
From the Haven of the Sun,
Whose white gates gleam in the coming beam
Of the mighty silver one.
Lo! with bellying clouds as his vessel’s shrouds
He weighs anchor down the dark,
And on shimmering oars leaves the blazing shores
In his argent-timbered bark.

Then Éarendel fled from that Shipman dread
Beyond the dark earth’s pale,
Back under the rim of the Ocean dim,
And behind the world set sail;
And he heard the mirth of the folk of earth
And the falling of their tears,
As the world dropped back in a cloudy wrack
On its journey down the years.

Then he glimmering passed to the starless vast
As an isléd lamp at sea,
And beyond the ken of mortal men
Set his lonely errantry,
Tracking the Sun in his galleon
Through the pathless firmament,
Till his light grew old in abysses cold
And his eager flame was spent.

The Book of Lost Tales 2, pages 271-3

“On an endless quest through the darkling West…”

 

Περιήγηση ἄρθρων