Ποιητική Αλήθεια

"Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια"

Στον Παλαμά (Μικέλης Άβλιχος)

ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ

«Συνάδελφε» με κράζεις ποιητή
εσύ,πηγή ύδατος αλλομένου,
νάμα ψαλμού ζωής,πατρίδας αίνου,
που αιώνια Ελλάδα βουίζει θαυμαστή.

Κι άμποτες απ’ αυτό να ποτιστή
το χώμα αυτού τού τόπου τού καμένου
και νάναι κι η βουλή τού πεπρωμένου
ξανά με δάφνες νέες να στολιστή!

Μα εγώ ‘μαι έρμου βράχου μια βρυσούλα,
που έρημη ρέει σ’ έρημο γιαλό
και ρέει σά να κλαίη την ερημιά της…

Και μόνο νύχτα, μέρα, βράδυ, αυγούλα
κρένει με τού πελάου το βογγητό,
σαν έρτη φτερωτός να πιή διαβάτης.

 
Μικέλης Άβλιχος

Advertisements

Single Post Navigation

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: