Ποιητική Αλήθεια

"Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια"

Ἀρχεῖο γιὰ τὴν κατηγορία “Έλενα Φαλίδα”

Έλενα Φαλίδα – Όλα μισά…

Επέλεξες στην τελευταία μου εικόνα από εσένα
τα βήματά σου να κοιτώ να χάνονται στον δρόμο.

Σχεδόν σκυφτός,στο λίγο φως,με προσπερνούσες.
Το ένα σου πόδι πιο μπροστά,να περπατάει σίγουρο
και τ’άλλο να ακολουθεί διστακτικό και όχι.

Το πρόσωπό σου να το δω αδυνατούσα,μα
μπορώ να φανταστώ το πύρινό σου βλέμμα,
-το είχα ξαναδεί-
στα χείλη το χαμόγελο σβησμένο
και στην καρδιά η αιώνια πάλη..
..Να μείνω ή να φύγω; ..

Όλα τα λόγια σου πιο πριν μακριά σε παίρναν,
μα τι είναι αυτό που τον βηματισμό σου επιβραδύνει;

Νόμισα λίγο στην αρχή πως απ’ αγάπη είναι,
από μετάνοια κι ενοχή που μας προδίδεις.
Τώρα το σκέφτομαι ξανά και έχω καταλήξει
πως είχες κάποιον δισταγμό,κάποια αμφιβολία,
μη κάποια σκέψη σου πικρή είχες ξεχάσει,
κι ο φόβος πόνο να χρωστάς σ’αργοπορούσε..

Σκοτάδι πια..το λίγο φως το σβήνω.
Θέλω μονάχα οι λέξεις μου τώρα να σε φωτίζουν.
Κοιτάζοντας από μακριά το σώμα που αγάπησα,
αυτό που θα με στήριζε σε κάθε συγκυρία,
επιλέγω και σου χαρίζω τη δική μου τελευταία εικόνα.

Στ’ άκουσμα της φωνής μου που καλεί τ’ όνομά σου
μισογυρνάς.
Σ’αγαπώ,
σου λέω..και χάνομαι απ’το μισό εκείνο πλαίσιο
του μυαλού σου,
της εικόνας σου
και της ζωής σου
για πάντα.

Advertisements

Περιήγηση ἄρθρων