Ποιητική Αλήθεια

"Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια"

Ἀρχεῖο γιὰ τὴν ἐτικέττα “Μικέλης Άβλιχος”

Μικέλης Άβλιχος – ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Στη φάτνη των χτηνών Χριστός γεννάται
χωρίς της Επιστήμης συνδρομή·
η θεία Φύσις κάνει για μαμμή
κι ο δράκος, σαν αρνί, θεός κοιμάται.

Αύριον, άντρας, σα ληστής κρεμάται –
νέα του κόσμου θέλει οικοδομή.
Σταυρό του δίνει ο Νόμος πληρωμή -,
πλην άγιο φως στον τάφο του πλανάται.

Διάκοι του Βάαλ, δεν είναι δικός σας
αυτός της φάτνης ο φτωχός Χριστός,
που εκήρυξε για νόμο του τη χάρη.

Εσάς τιμή σας μόνη το στιχάρι.
Πομπές, θεοπομπές το ιδανικό σας,
κι είν’ ο Θεός σας, σαν κι εσάς, μιαρός!

Στον Παλαμά (Μικέλης Άβλιχος)

ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ

«Συνάδελφε» με κράζεις ποιητή
εσύ,πηγή ύδατος αλλομένου,
νάμα ψαλμού ζωής,πατρίδας αίνου,
που αιώνια Ελλάδα βουίζει θαυμαστή.

Κι άμποτες απ’ αυτό να ποτιστή
το χώμα αυτού τού τόπου τού καμένου
και νάναι κι η βουλή τού πεπρωμένου
ξανά με δάφνες νέες να στολιστή!

Μα εγώ ‘μαι έρμου βράχου μια βρυσούλα,
που έρημη ρέει σ’ έρημο γιαλό
και ρέει σά να κλαίη την ερημιά της…

Και μόνο νύχτα, μέρα, βράδυ, αυγούλα
κρένει με τού πελάου το βογγητό,
σαν έρτη φτερωτός να πιή διαβάτης.

 
Μικέλης Άβλιχος

Περιήγηση ἄρθρων